Interview met Raúl Neijhorst

Op 17 februari 1981 geboren in Suriname en op 18-jarige leeftijd vertrokken uit Nederland ging Raúl Neijhorst studeren voor Technische Natuurkunde in Delft. Als zoon van een onderwijzeres en een actieve politicus, groeide Raúl op in een beschermde omgeving. In Nederland doet Raúl van zich spreken; dagelijks stort hij zich in zijn grote passie, fotografie. Onlangs verzorgde hij in Suriname een fotoworkshop met vriend en collegafotograaf Remco van Vondelen.

Lees hier het interview met Raúl Neijhorst

Raúl wil je ons vertellen waar je geboren bent?
Ik ben geboren in Paramaribo, Suriname op 17 februari 1981.

Hoe wil jij je jeugd in Suriname het beste beschrijven?
Ik heb een strenge vader dus ik had niet veel vrijheid. Mijn moeder was wat milder, dus in die zin heb ik een goede mix van opvoeding gehad. Het heeft me gemaakt tot wie ik vandaag ben. Soms lijkt het alsof ik veel dingen uit mijn jeugd in de kast heb gezet. Ik kan me niet zo enorm veel herinneren; herinneringen zijn meer van na mijn 10e levensjaar. Ik was best wel nerdy. Daarom zou ik mijn jeugd een beetje willen omschrijven als rustig en veel met de school bezig. Op mijn 11e ging ik aardig badminton beoefenen en toen ben ik eigenlijk een beetje losgekomen. Ik heb het jaren gespeeld en toentertijd met de top meegedaan. Op mijn 18e ben ik ermee gestopt. Als ik die periode mag aanhalen, dan zeg ik dat ik in die fase heel veel leuke dingen gedaan.

Waar hou je je mee bezig in Nederland?
Ik studeer fulltime Technisch Natuurkunde en daarnaast ben ik ook heel veel bezig met mijn hobby fotografie. Het beoefenen van deze hobby staat momenteel erg centraal in mijn dagelijks leven. Ik geniet er dan ook enorm van. Het contact met de mensen, de zakelijke kant erachter, de schoonheid van beeld en compositie, het komt allemaal terug in de fotografie. (Redactie: kijk voor meer fotowerk van Raúl op http://www.raulneijhorst.nl/)

Hoe verschilt volgens jou de Surinaamse werkcultuur met die van Nederland?
Hier is het heel strak. Bijvoorbeeld met afspraken. Men is in Suriname wat nonchalanter. Het komt wel goed, morgen is er weer een dag om je zaakjes te regelen. Men is wat meer relaxed in de werkhouding. Het strakke en het relaxte zijn beide positief of negatief te benoemen maar teveel doorslaan in het een of ander is ook niet goed. Ik ben op zoek naar een goede mix.

Wat is voor jou typisch Surinaams?
Je kunt altijd bij iemand langskomen. In Nederland is dat niet zo, hoewel het wat bijtrekt. Hier heb je toch zoiets van: “Kun je over twee weken komen, want dan heb ik een gaatje!” Dat merk je ook met close-vrienden. Het is veel moeilijker. In Suriname rij je er gewoon naar toe en je ziet wel of er iemand thuis is.

Wat is je grootste ergernis in Suriname?
Ik denk het bureaucratische en het langdradige in zoveel processen (gewoon op de werkvloer maar ook als je dingen geregeld moet hebben). Een voorbeeld. Ik was in onderhandeling voor een commerciële opdracht in Suriname en de commercieel directeur zei; “Raul, ik wil dat jij de job doet”. Hij was heel positief over mijn werk. Hierop stuurde ik een concurrerende offerte en wist dat het wel goed zat met de prijs. Uiteindelijk wilde de directeur zelf eerst de offerte van andere fotografen weer afwachten. Ik was daar in juli en de opdracht moest eind november wel af zijn. Uiteindelijk zeiden ze in november, vele maanden later, dat ik de opdracht mocht doen. Uiteindelijk heb ik de opdracht ook niet aangenomen. Dus ik wil het in een woord aangeven met het “langdradige”. Een ander voorbeeld is de aanvraag van een rijbewijs. Nadat ik naar 5 afdelingen ben doorgestuurd, blijkt dat het helemaal niet via die wegen moest. Het langdradige en het omslachtige.

Wat is je grootste ergernis in Nederland?
De vele regels. Stel dat je eerst iets in je tuin wilt aanleggen dan moet je daar eerst een vergunning voor aanvragen. Wil je je huis een ander kleurtje geven dan kan dat volgens het bestemmingsplan weer niet. Je moet altijd wel eerst om toestemming vragen. Omdat er zoveel mensen in Nederland wonen moet je zoveel mogelijk rekening houden met mekaar. En daar zijn natuurlijk regels voor nodig. Iedereen tevreden houden kan in Nederland het best door alles gestructureerd te laten verlopen. In Suriname moet je ook een vergunning aanvragen maar men is daar veel toleranter.

Denk je na je studie naar Suriname terug te keren?
Ja zeker … en voor ik mijn vriendin leerde kennen heeft ze zelf ook een tijdje in Suriname gewoond voor haar afstudeeronderzoek. Ze kent het land, de gebruiken en de manier van leven. Dus dat is sowieso al geregeld. Maar het is wel zo … als ik hier een “big opportunity” krijg dan ben ik geen dief van mijn eigen portemonnee en ontwikkeling. In dat geval blijf ik wel hier gezien vanuit ervarings- of financieel oogpunt. De poorten naar internationaal werken zijn in Nederland toch wat dichterbij dan in Suriname. Maar uiteindelijk zou ik wel mijn kinderen in Suriname willen laten opgroeien. Mijn hart (en mijn Koembaté) ligt in Suriname.

Welk advies zou je de mensen willen meegeven die een terugkeer naar Suriname overwegen?
Ga met een open visie. Neem de dingen mee, die in Nederland hebt meegemaakt en hebt geleerd maar houd ook rekening dat in Suriname een hele andere mentaliteit heerst. Probeer Suriname niet te veranderen maar probeer je steentje bij te dragen. Men denkt daar al gauw dat je het beter weet omdat je uit het buitenland komt.

Wat mis je het meest aan Suriname?
De vrijheid. Sowieso dat je makkelijk bij mensen langs kunt gaan. Je zit hier opgesloten. Dus eigenlijk is het buitenleven datgene wat ik echt mis.

Wat zou je het meest missen aan Nederland als je terugkeert?
Het materialistische, ondanks dat het een ergernis is! Het is eigenlijk een haat-liefde verhouding. Je hebt hier toch inderdaad veel dingen, veel mogelijkheden, verschillende wegen en paden. Maar ook de structuur in Nederland zou ik misschien wel gaan missen.

Vind je dat Suriname onafhankelijk had moeten worden?
Hahaha, ik dacht dat je geen politieke vragen zou stellen? Ik heb daar gemengde gevoelens over. Enerzijds zeg ik nee. Als Suriname nog afhankelijk was geweest, had ik meer mogelijkheden gehad en niet zoveel vertraging opgelopen met mijn studie. Ik kon namelijk niet gemakkelijk naar Nederland komen. Ik ben in 1998 geslaagd, heb een visum aangevraagd die vervolgens was afgewezen en ook in 1999 was het, hoewel ongegrond, wederom afgewezen. Mijn stukken waren toen wel in orde. Ik kon uiteindelijk wel naar Nederland vertrekken in 2000 en dus pas 2 jaar later, maar ik genoot geen studiefinanciering en had geen OV-kaart zoals velen die wel hadden (ik heb een Surinaams paspoort). En mijn maandelijkse lasten waren ook veel hoger. Ik was echt op mezelf aangewezen.

Anderzijds vind ik dat Suriname het kan en ik geloof er ook heilig in dat Suriname de potentie heeft om verder te komen maar de mensen moeten natuurlijk ook willen. Er worden mogelijkheden gecreëerd die niet volledig benut worden. Goede dingen worden opgestart en niet afgemaakt door de mensen in het land zelf. Het is veelgehoord commentaar maar er zit wel een kern van waarheid in. Ik denk dat wij als Surinamers het land zelf onafhankelijk moeten maken, we kunnen het en dat moet iedereen denken. Er met de pakken bij neer gaan zitten, is geen actieve betrokken houding. Groei moet er zijn... en dat komt vanuit onszelf.

Heb je in Nederland ooit met discriminatie te maken gehad?
Niet echt in directe zin. Bij de beoordeling van een projectwerk heb ik wel eens gedacht dat de beoordelaar zich daar schuldig aan maakte (ik had enorm mijn best gedaan terwijl een ander dat niet had gedaan en wel flink beloond werd daarvoor) maar je kan dat nimmer natrekken. Ik wil ervan uitgaan dat het er niet is. Ik ben dus niet negatief bejegend omdat ik een kleurtje heb. Laatst nog zei een dochtertje van een vriendin tegen haar vriendinnetje (die vroeg wie die donkere man in de huiskamer was) “nou, hij komt uit Suriname maar spreekt gewoon Nederlands hoor”, zo even tussen neus en lippen door en met een grote lach. Ach, dat vind ik juist wel snoezig.

Stel dat je voor één keer president van Suriname zou worden verkozen. Wat zou je dan als eerste hebben aangepakt?
Wat ik als eerste had aangepakt is de armoede en de ongelijkheid. Het verschil tussen arm en rijk. Ik zou heel graag willen dat de verhoudingen anders zouden liggen. Dat als je arm bent er ook mogelijkheden zijn om te werken aan persoonlijke ontwikkelingen, aan het stimuleren van talenten. Nu beland je al snel in de marge van de samenleving waar moeilijk uit te komen is en dat is zonde. De rijke Surinamer zou kunnen bijdragen in de vorm van belastingen. Het mooie van Nederland is dat de minder bedeelden ook minder hoeven te betalen voor bijvoorbeeld gemeentelijke belastingen, zorg en dergelijke. Er zijn allerlei regelingen mogelijk om je kinderen toch naar sport te sturen, om uit de schulden te komen en te werken aan je toekomst. En dat vind ik belangrijk. Toekomstmogelijkheden creëren voor de jongeren zou een speerpunt zijn. Dat mensen uit het buitenland naar Suriname komen op basis van contracten voor kennisuitwisseling bijvoorbeeld.

Voor wie heb je een enorme bewondering?
Ik heb een enorme bewondering voor Erwin Olaf, een fotograaf. Zijn fotografie spreekt me heel erg aan. Hij is vernieuwend en durft anders te zijn dan de rest. Persoonlijk heeft hij het niet gemakkelijk met een chronische ziekte maar die man gaat overal voor. Echt super.

ZOOM ging bij Raúl langs. Neem hier een kijkje achter de schermen bij Raúl:

Heb je politieke ambities?
Soms zeg ik het wel als grap maar ik weet niet of ik een bepaalde politieke kleur zou kunnen vertegenwoordigen. Maar ik zou wel een bestuursfunctie willen bekleden en bijvoorbeeld beleidsmatig bezig willen zijn. Mijn steentje bijdragen in politieke zin zou ik wel interessant vinden.

Je hebt laatst een workshop fotografie verzorgd in Suriname. Hoe is dat gegaan?
Het ging heel erg goed. Er waren heel veel aanmeldingen, meer dan dertig, maar uiteindelijk hebben er vijftien meegedaan. Ik had twintig man nodig om quitte te spelen en uit de kosten te komen. Dat was dus minder, maar de vijftien die meededen hebben door hun enthousiasme en positieve feedback wel gemaakt dat ik gemotiveerd ben om dit nog een keer te doen. We hielden ons vooral bezig met portretfotografie en allemaal mensen bij elkaar met dezelfde passie is natuurlijk een goed ingrediënt voor het slagen van zoiets. We hebben het dus echt als heel zinnig en leuk ervaren.

Heb je in het leven bereikt wat je voor ogen hebt?
Ik ben nog bezig met mijn studie maar zoals het nu gaat ben ik wel tevreden. Maar er zijn zeker nog bepaalde targets en ambities die ik voor ogen heb. Je moet immers altijd ambities hebben, anders wordt het zo saai.

Hoe ben je toentertijd met de 'militaire dictatuur' omgegaan?
Ik was toen één jaar maar ik heb wel Brunswijk meegemaakt. De binnenlandse oorlog en de schaarste van eerste levensbehoeften en consumptiebonnen heb ik dus wel meegemaakt.

Hoe zie je Suriname in het jaar 2050?
Suriname in het jaar 2050!!! Ik denk als één van de betere Caricomlanden, stabiel en met veel mogelijkheden . Een ontwikkeld land met een mooie bagage in de zin van kennis en productie. Misschien zelfs een eerste wereldland maar wel met behoud van de gastvrijheid en de gezelligheid van Surinamers.

Welke persoonlijke boodschap zou je willen uitdragen?
Volg je dromen en believe in yourself!

Tenslotte woordassociatie:
Politiek - Corruptie
Sport - Gezond
Werk / Carrière - Ambitie
Religie - Zonder geloof zou de wereld er anders uitzien
Vrouwen - onmisbaar
Bouterse - NDP
Ouders - Belangrijk
Geld - Materialisme
Vriendschap - Waardevol
Nederland - Koud
Suriname - Heerlijk
NoSpang.com – De Bomb! Hahaha

© NoSpang.com